تبلیغات
☀ نـِشـونـی ☀ - مطالب زندگینامه بزرگان

مردم زیادند و پر توقع؛ و خدا یکی است و سریع الرضا، پس تو او را راضی کن، دیگران چیزی نیستند.

زندگینامه آیت الله سید رضا بهاء الدینی
نظرات () |

در نهمین روز فروردین ماه 1287 ه.ش آیت الله سید رضا بهاء الدینی دیده به جهان گشود.

پدر ایشان سید صفی الدین، خادم حرم حضرت معصومه (س) بوده و انس فراوانی با قرآن داشته، آشنایی او با قرآن و حفظ آن تا جایی بود که کشف الآیات علما و روحانیون بود؛ هر آیه ای که می پرسیدند در ذهن خود حاضر داشت. مادر ایشان هم بانویی مؤمن و مخلص از نوادگان ملاصدرای شیرازی بودند و انسی چشمگیر با قرآن و ادعیه معصومین داشتند.

آیت الله بهاء الدینی طبق گفته خود در یک سالگی تفاوت میان افراد پاک طینت و شرور را می فهمیدند و افراد نیکوسرشت را دوست می داشتند، حتی در این سن صحبت های بین اطرافیان را می فهمیدند و به حافظه می سپردند. در دو سالگی پا به مکتب نهادند و در شش سالگی دوره دروس معمول مکتب آن دوران را به پایان رساندند، سپس برای تحصیل علوم دینی به مدرسه رضویه رفتند.

ایشان در 12 سالگی واد حوزه علمیه قم شدند. در تحصیل علوم دینی بسیار مجد و کوشا بودند به طوری که به گفته خودشان، در سنین نوجوانی روزانه حدود 16 ساعت کار درسی می کردند. لحظه ای نمی آسودند و همیشه فکرشان مشغول بود. تسلطشان بر دروس به حدی بود که پس از اتمام کتاب، برخی از ایشان تقاضای تدریس می کردند و این گونه شد که تدریس را از سن 14 سالگی آغاز کردند؛ طبق گفته ی خودشان مجموعاً 70 سال تدریس داشتند. آیت الله بهاء الدینی در آن دوران با اهتمام تامی کتب غیردرسی را که برای طلبه مفید بود را نیز مطالعه می کردند.

ایشان در 17 سالگی به اصرار والدینشان ازدواج کردند، خودشان بنا داشتند برای ادامه تحصیل به نجف بروند و تا 35، 36 سالگی ازدواج نکنند.

از اساتید ایشان می توان آیت الله آمیرزا محمد همدانی، آخوند ملاعلی همدانی، آسید احمد حجت افغانی، آیت الله حاج شیخ ابوالقاسم کبیر، آیت الله آمیرزا علی اکبر حکمی یزدی را نام برد. آیت الله بهاء الدینی مدت کوتاهی نیز محضر میرزا جواد آقا ملکی تبریزی و آیت الله شاه آبادی را درک کردند.

ایشان از آیت الله خوانساری اجازه اجتهاد و از مرحوم محدث قمی اجازه روایت داشتند.

برخی از شاگردان ایشان عبارتند از: استاد شهید مطهری، احمد جنتی، علی مشگینی، محمد فاضل لنکرانی، سید مصطفی خمینی، فرزندان آیات صدر، ابوالقاسم قمی و حاج شیخ عباس قمی.

پس از طی مدتی نقاهت، غروب آفتاب آسمان عرفان و معنویت در روز جمعه 1376/4/28 واقع شد.


+ آیت الله بهاء الدینی: « تا آن جا که می توانید اخلاص پیدا کنید، بقیه آن را از خدا بخواهید، به ائمه متوسل شوید. »

***

 منابع:

کتاب «شهره آفاق»

aviny.com 




:: مرتبط با: زندگینامه بزرگان , آیت الله بهاء الدینی ,
:: برچسب‌ها: سیره بزرگان , آیت الله بهاء الدینی , عرفا , زندگینامه آیت الله بهاء الدینی ,
نویسنده : فـهـیـم
تاریخ : پنجشنبه 14 آبان 1394
زمان : 08:49 ب.ظ
زندگینامه سید محمدحسن الهی طباطبایی
نظرات () |

سید محمدحسن الهی در 22 رجب 1325 ه.ق دیده به جهان گشودند

ایشان از نسل سادات طباطبایی بودند، از طرف پدر به حسن مثنی فرزند امام حسن مجتبی (ع) و از طرف مادر به فاطمه بنت الحسین (ع) می رسند. آباء و اجدادشان تا 14 نسل از علماء اعلام بوده اند.

18 ماهه بودند که مادرشان از دنیا رفت و پس از چهار سال نیز پدرشان به سرای دیگر شتافت.

ایشان و برادر بزرگشان (علامه طباطبایی) طبق وصیت پدر نزد حاج میرزا باقر قاضی، روحانی شهیر شهر، قرآن و بوستان و گلستان و سایر کتب و نیز خطاطی را آموختند. در 12 سالگی به همراه برادرشان راهی مدرسه طالبیه تبریز شدند و طی شش سال دروس سطح حوزه را به اتمام رساندند.

دو برادر در سال 1304 ه.ش املاکشان را به آشنایان سپرده و عازم نجف شدند.


اساتید:

 ایشان به همراه برادرشان در ردیف شاگردان آیت الله میرزا علی قاضی در آمده و از آن همای عرشی بهره ها بردند؛ و او را استاد اصلی خود می دانسته اند.

از سایر اساتیدشان می توان آیت الله محمد حجت، استاد علی ایروانی، شیخ حسین نائینی، سید ابوالحسن اصفهانی و سید حسین بادکوبه ای را نام برد.

پس از 11 سال زندگی و تحصیل در نجف به علت ممنوعیت خروج ارز از ایران و نرسیدن عواید املاکشان در محضور مالی شدید قرار گرفته ( دو برادر از وجوهات شرعیه هم استفاده نمی کردند ) و به ناچار به تبریز باز گشتند.

به محض بازگشت به تبریز در کنار کار کشاورزی، مشغول درس و بحث و تدریس فلسفه در حوزه تبریز شدند.



آثار:

از نوشته های آقای الهی جز اندکی استنساخ چیزی بر جای نمانده.

شاگردان:

از شاگردانشان می توان به این افراد اشاره کرد:

علامه حسن زاده آملی، میرزا محمدعلی ارتقایی مشهور به ادیب العلماء، شیخ هدایت الله غروی، میرزا موسی تبریزی، میرزا ستار میرمحمدی، آقا شیخ شریف و آیت الله تجلیل.



آقای الهی در سال 1346 ه.ش به قم سفر کردند و در دارالتبلیغ قم به تدریس فلسفه مشغول شدند. اما تنها نه ماه در قم ماندند و بر اثر عود بیماری قبلی شان ناچار به تبریز بازگشتند.


آقا سید محمدحسن الهی در نیمه دوم سال 1346 ه.ش در بستر بیماری افتادند و سرانجام در چهارم تیرماه 1347 بر اثر ایست قلبی دار فانی را وداع گفتند. آرامگاه ایشان در قبرستان نو قم می باشد.



+
 آیت الله الهی: « ظهور انفرادی زمینه ظهور اجتماعی است وگرنه اگر امت آماده نباشند و او بیاید همان بلایی سرش خواهد آمد که سر یازده معصوم دیگر آمد. »

***

منابع

1. کتاب «الهیه»

2. www.varesoon.ir





:: مرتبط با: زندگینامه بزرگان ,
نویسنده : فـهـیـم
تاریخ : سه شنبه 31 شهریور 1394
زمان : 04:52 ب.ظ
زندگینامه آیت الله علی صفایی حائری
نظرات () |

استاد شیخ علی صفایی حائری معروف به عین.صاد، فرزند مرحوم حاج شیخ عباس صفایی و نوه ی شیخ محمدعلی صفایی حائری  در شهر مقدس قم در سال 1330 به دنیا آمد.



در 13 سالگی شروع به تحصیل علوم دینی نمود و دروس سطح حوزه را طی سه سال به اتمام رسانید.

ایشان در 14 سالگی به مطالعه تاریخ ادبیات ایران، عرب، ژاپن، چین، یونان، اسپانیا، آفریقا، آمریکای لاتین و کشورهای غربی روی آورد و با نمونه هایی از شاهکارهای ادبی هر دوره آشنا گشت. آشنایى با آثار و اندیشه‏ هاى فرانتس كافكا و صادق هدایت و تحلیل ‏هاى پوچ‏ گراى غربى و آمریكاى لاتینى و طرح‏ هاى اگزیستانسیالیسمى و ماركسیسمى، ره‏ آورد مطالعات گسترده‏ اش در آغاز نوجوانى بود.

 


استاد صفایی در حدود 16 سالگی ازدواج کرد و با رفتاری درست و متفکرانه و سرشار از محبت، بر خلاف انتظارات، نمونه ی ازدواج موفق شد.در نوزده سالگى، نخستین فرزندش تولّد یافت.

 از استاد صفایی بیش از 130 اثر مکتوب به جای مانده است.

ایشان اولین کتابش را در 18 سالگی با عنوان «مسئولیت و سازندگی» به نگارش درآورد. از دیگر آثارشان می توان «دیدارها و روش ها»، «تطهیرها»، «مجموعه شعر آرامش»، «حرکت» و «غدیر و عاشورا» را نام برد.

 


او در بهمن سال 62 به عنوان مبلغ از ظرف حوزه علمیه قم عازم جبهه های جنگ شد و فرزند بزرگش محمد هم در این راه شهید شد.

 * او همیشه در مقام آموختن بود و این حس خود را از دست نداده بود.

 * او توفیق در زندگی اش را مدیون سه چیز می دانست: احترام به پدر و مادر، رفت و آمدهای بی تکلف، تهجد و شب بیداری.

 ایشان روزهای اول و آخر ماه را برای درک فیض زیارت حضرت ثامن الحجج به مشهد الرضا می رفت و در نهایت هم در راه زیارت حضرتش، به علت وقوع سانحه ای در سحرگاه 22 تیر ماه 1378 به لقاء حضرت حق شتافت.

 


+ استاد صفایی حائری: 
«كفر متحرك به اسلام می رسد،ولی اسلامِ راکد پدربزرگِ کفر است.
سلمان‏ها در حالى كه كافر بودند،حركتشان آنها را به رسول منتهى كرد. و زبیرها در حالى كه با رسول بودند، ركودِشان آنها را به كفر پیوند زد. كفرى كه با حركت ما همراه باشد، وحشتى ندارد، وحشت آنجایى است كه با ركودها پیوند خورده باشیم.»

کتاب حرکت؛ صفحه 12 

***

منابع

کتاب «پرهای صداقت»

www.einsad.ir

www.varesoon.ir





:: مرتبط با: زندگینامه بزرگان , شیخ علی صفایی حائری ,
:: برچسب‌ها: استاد علی صفایی حائری , استاد علی صفایی , علی صفایی , عین صاد , عین.صاد ,
نویسنده : فـهـیـم
تاریخ : یکشنبه 18 مرداد 1394
زمان : 10:36 ق.ظ
زندگینامه میرزا جواد آقا ملکی تبریزی
نظرات () |

آیت الله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی فرزند حاج میرزا شفیع، در اواخر قرن سیزدهم ه.ق در خانواده ای با تقوا و ثروتمند در تبریز به دنیا آمدند.

ایشان مقدمات علوم اسلامی را در تبریز گذراندند و سپس برای تکمیل تحصیلات به نجف مهاجرت کردند و سالیان دراز در آن شهر به تحصیل پرداختند تا به مقام اجتهاد رسیدند.

میرزا جواد آقا در سال 1321 ه.ق برابر 1270 ه.ش به تبریز بازگشتند.

آن جناب در اوایل مشروطه به سال 1329 به علت نامساعد بودن اوضاع تبریز، مخفیانه آن جا را ترک گفته و به تهران و از تهران به حضرت عبدالعظیم حسنی و از آنجا نیز به قم مهاجرت نمودند و در قم اقامت گزیدند.

اساتید:

استاد اصلی ایشان آخوند ملا حسینقلی همدانی بوده اند، جناب میرزا جواد آقا 14 سال از نور وجود این عارف الهی بهره ها بردند. از دیگر اساتید ایشان می توان از آیت الله محدث نوری، آیت الله حاج آقا رضا همدانی، آیت الله سید مرتضی رضوی کشمیری و آخوند ملا محمد کاظم خراسانی نام برد.

شاگردان:

طبق فرموده ی علامه حسن زاده آملی، ایشان در تبریز قریب به 400 شاگرد داشته اند و در قم علاوه بر درس فقه، درس اخلاقی تأثیرگذار در مدرسه فیضیه داشتند و مردم و طلاب در آن شرکت می جستند، درسی نیز برای عده ای از خواص در منزل داشتند. از شاگردان برجسته ایشان می توان به امام خمینی (ره)، حاج آقا حسین فاطمی قمی، آخوند ملا علی همدانی، آیت الله حاج شیخ عباس تهرانی، آیت الله سید محمود مدرسی، حجت الاسلام سید محمود یزدی، شیخ اسماعیل بن حسین تائب، حاج میرزا عبدالله شالچی و آیت الله شیخ محمدحسین غروی، اشاره کرد.

آثار:

آثار به جای مانده از این عارف گرانقدر عبارتند از: رساله لقاء الله، کتاب المراقبات، کتاب اسرار الصلوة، کتابی در فقه، رساله ای در حج و حاشیه فارسی بر غایة القصوی.

روح این عارف واصل، در عصر جمعه یازدهم ذیحجه 1343 ه.ق ( 11 تیر 1304 ه.ش ) در بستر بیماری از بدن مقدسش به عالم قدس پرواز کرد. پیکر پاک ایشان در قبرستان شیخان قم به خاک سپرده شد.


+ میرزا جواد آقا ملکی تبریزی: « شبانه روز و در اولین گام، فکر مرگ باشید. »


***

منابع

1. کتاب « مشهور خوبان »

2. www.aviny.com

3. www.varesoon.ir

4. www.tebyan.net


 



:: مرتبط با: زندگینامه بزرگان ,
نویسنده : فـهـیـم
تاریخ : جمعه 9 مرداد 1394
زمان : 08:14 ب.ظ


.:: This Template By : Theme-Designer.Com ::.